وی که از بدو نوجوانی علاقه‌ی بسیاری به موسیقی داشت، نوازندگی درام را در سن ١٧ سالگی آغاز نمود. الگوهای وی در سالهای اولیه   Ian Paice,John Bonham,
Nick Mason,Cozy Powell بودند. وی پس از اینکه شدیدا تحت تاثیر سبک Jazz Fusion قرار گرفت، تغییرات عمده‌ای در سبک خود بوجود آورد. وی در این مورد می‌گوید: من خودم را مقید به الگوی خاصی نمی‌دانم و سعی می‌کنم برای اجرای قطعه، از هر تکنیک زیبایی استفاده کنم.

او همیشه کار Dave Weckl,Dennis Chambers,Billy Cobham,Dave Lombardo را ستوده و از این افراد به عنوان افراد استثنایی یاد می‌کند.

نیما نواپور در سال ١٣٨٢ در فهرست هنرمندان شرکت یاماها قرار گرفت و این شرکت به عنوان اسپانسر وی در آمد (روزنامه‌س ایران ٩/٨/٨٢). بدین ترتیب وی به عنوان اولین درامر ایرانی با چنین اعتبار بین‌المللی در آمد. نیما نواپور هم اکنون به عنوان معلم موسیقی و نوازنده‌ی آزاد فعالیت دارد.

از فعالیتهای رسمی وی ، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
اجرا در کنسرت سپهر ١٣٧٠، اجرا به همراه قاسم افشار در جشنواره‌‌ی موسیقی پاپ ١٣٧٧، آلبون آبی باران (بابک امینی)، آلبوم سایه خود (بابک امینی)، آلبوم شب شکن (اشکمهر)، آلبوم مطرب (با صدای حسام)، آلبوم همشهری خوبم (ثمین وطن‌دوست)، آلبوم شب دلتنگی (حسین زمان)، آلبوم رویا (جمال خدامی)، آلبوم فاصله (محمد اصفهانی)، آهنگهای آموزش زبان ٢ (امیر جلالی نائینی)، آلبوم روباتهای پارسی (پیمان ابدالی)، موسیقی فیلم پر پرواز، موسیقی فیلم سینما سینماست، موسیقی فیلم سریال طوفان شن، موسیقی فیلم و کاست بهشت از آن تو.